Tambasiàre

Granada - II

2012-02-12T22:21:00.003Z

Foron días para camiñar e vivir a beleza, a historia, a "lectura en familia", a amizade, o traballo... compartir soños, querencias e proxectos... e Granada era un fervor de xente polas rúas e unha serra nevada vixiando...

O son da auga. Granada I

2012-01-23T18:55:00.001Z

Así soaba a auga nos xardíns do Generalife, en Granada, nestes días fríos de xaneiro...

Barcelona, xaneiro 2012 - II

2012-01-09T00:21:00.000Z

Pois iso... que unha nunca cansa de mirar...

Barcelona, xaneiro 2012 - I

2012-01-07T20:10:00.000Z

Hai cidades nas que a ollada se enche de cousas fermosas... máis aló do tópico, Barcelona garda espazos de luz e espazos de sombra nunha porcentaxe asombrosa. Unha non pode senón percorrela comparando á burguesía que a fixo medrar e ser o que hoxe albiscamos, coas xentes que non fixeron máis que destruír patrimonio paisaxístico a estoutro lado do mapa... sen apenas deixar nada digno ou orixinal tralo seu paso, logo de explotar ben explotados os recursos e a quen traballou para eles.

Outono na Ribeira Sacra III

2011-12-18T19:50:00.003Z

Unha pedra é unha pedra é unha pedra...

Outono na Ribeira Sacra - II

2011-12-18T19:30:00.003Z

Enchéranseme os ollos aquel día de todas as cores que van do verde ao ocre, e volven... O ciclo de vida-morte-vida manifestándose en cada curva, en cada valado, en cada recuncho, en cada socalco... e na pedra, inmóbil, o trasno que agarda...

Outono na Ribeira Sacra - I

2011-12-17T23:49:00.003Z

Alonxarse para estar máis preto,

esquecer para lembrar máis claro,

fuxir para estar máis presente,

pechar os ollos para ver máis limpo,

perder para recuperarse...

Branco sobre negro

2011-12-11T21:55:00.005Z

A imaxe saíume zen demais, pero é o que había... unha impresión de luz sobre area negra, dous mundos que se engarzan... e as pedras a brillar nun instante... El Puerto de Santa Cruz nun día de temporal e de soidades...

"Entre cartones´", poesía en pequenas doses

2011-12-06T20:57:00.007Z

Hai xa unha chea de días recibín un paquete-sorpresa, un agasallo deses que che alegra o día e que fan proba da sensibilidade de quen cho envía... "Entre cartones", un libro de poesía en formato pequeno, en follas volandeiras, todas atadiñas cun cordel, con "arquivos adxuntos" dos que che poñen sorrisos nos beizos que non es quen de borrar... Micropoesías para momentos de necesidade, beleza feita a man, cousiñas desas que está a facer xente que nunca aparecerá nas mesas de novidades dos grandes almacéns, pero que se retrata en cada xesto, e aúna vontades entre lectoras que estamos a quilómetros de distancia física, pero a un paso de corazón.... Grazas, A.

Apenas un fío...

2011-09-07T22:42:00.005+01:00

Ser pouco máis ca un fío de materia, pero un fío fermoso, que reflicta a luz con agradecidos matices, e despois dunha breve camiñada, deixarse ir, sen facer ruído, sen lastimar, sen montar barullo, sen facer ghasto... abandonarse e desaparecer...

Luz de setembro

2011-09-04T22:55:00.005+01:00

Ese primeiros días de setembro, cando a luz se deita un pouco e todo resulta doce e suave, agás esas lembranzas que feren e a realidade social e laboral que indigna... tarde para camiñar e disfrutar en amizade...

Estados contemplativos

2011-08-30T21:42:00.006+01:00

Días para mirar e mirarse dentro, que boa falta fai...
"Si pregunto a los hombres
qué es aquel cuerpo inmenso
que vibra al otro lado de los bosques,
me contestan: "el mar".
Si te pregunto qué es el mar,
me dices:
"un animal de lluvia que sin tregua recorre
la distancia infinita que de sí mismo le separa".
Quieres ponerme a prueba, pretendes confundirme.
Sé que aquel cuerpo inmenso
eres tú
cuando sales del bosque
y arrojas tu saliva sobre el mundo."
Chantal Maillard. Hainuwele

De libros e librerías...

2011-08-25T18:15:00.002+01:00

"-Por qué cree que abrir una librería es inverosímil? -le gritó al viento-. ¿La gente de Hardborough no quiere comprar libros?
-Han perdido el deseo de las cosas raras -dijo Raven mientras seguía limando-. Se venden máis arenques ahumados, por ejemplo, que truchas que están medio ahumadas y tienen un sabor más delicado. Y no me diga usted que los libros no constituyen una rareza en sí mismos".

Penélope Fitzgerald. La librería.

Camisetas _2

2011-08-24T23:29:00.007+01:00

Este gato vai miañar moito este outono-inverno...

Camisetas _1

2011-08-24T23:18:00.007+01:00

Se non se ve a presentación, podes probar AQUÍ
Non lembraba eu xa que darlle á agulla era tan útil para manter á raia o mono tolo ese que temos na mente...

As facedoras de soños

2011-08-24T22:50:00.003+01:00

Se non podes ver a presentación, proba AQUÍ

Non sei como fixeron, pero engancháronme para a secta... xuro que me resistín... pero as cores son tan lindas...

Unha viaxe en amizade

2011-08-24T22:18:00.004+01:00

Se non podes ver a presentación, proba AQUÍ
Foron días para a amizade, para extender a mirada sobre riscos e paisaxes alleos, sobre mares de néboa e rochas silenciosas... Foron días de camiñar por rúas descoñecidas e de escoitar acentos doces e palabras novas... Días sensuais porque todos os sentidos estiveron alerta e tiveron traballo. Días para o acougo.
Ao voltar, os ecos todos foron agromando nas conversas e nos silencios, proba do pouso que deixaron...

Falando de perdón dos pecados e outras lerias

2011-08-15T00:08:00.004+01:00

Moito se fala estes días de confesións e de perdóns "urbi et orbe" semprequesexasboeveñasavermeeformarpartedoespectáculoquemontamosamaiorgroriadopp. Seica deseñaron uns confesionarios modelnos de moito pistón, pero mira... onde estea un confesionario coma os de sempre, e canto máis sinxeliño, mellor... Seica hai xente que gusto dos máis requintados, que deben dar máis morbo, non sei... a min gustoume este que vin na Igrexa de Portomarín, esa que andiveron a cambiar de sitio por mor do embalse... Había anos que non ía por alí... que siniestros son, e que inquietantes, eses espazos construídos de forma artificial, esas poboacións nacidas adrede... Fáltalles algo, ese pouso que vai deixando o vivir das xentes, non sei...

Espazos de feminidade

2011-08-14T22:53:00.004+01:00

A poeta Ajo soltando "bicos" ao ar no monte Gaiás; o taller de Fara, aló na illa de Tirma, e esas mulleres fermosas nas súas risas e no seu facer que alí se reúnen; ou esa anciá que pasou unha mañá gris, hai pouco, por diante da miña fiestra... son formas distintas de estar como muller no mundo... ou non tan distintas. Son algunhas das imaxes destes días, nos que teño tempo de pararme e mirar...

Unha de Rebus

2011-08-01T22:18:00.006+01:00

Edimburgo, escenario das novelas de Ian Rankin

"Reconocía que él se contentaba con poco: un piso, libros, música y un coche destartalado; sabía que había reducido su vida a pura apariencia y que había fracasado rotundamente en las cosas importantes: el amor, las amistades, la vida familiar. Se le reprochaba ser un exclavo del trabajo, cosa que no era cierto. Se contentaba con aquel trabajo porque simplemente le daba la oportunidad sin gran compromiso de tratar a diario con desconocidos, gente que no significaba nada para él y en cuyas vidas podía entrar y salir con suma facilidad. Vivía las vidas de otros o parte de ellas como quien experimenta algo pasajero que dista mucho de ser tan comprometido como la vida real.

Sammy le había hecho ver el fondo de la verdad de su fracaso no como padre, sino como ser humano; que su trabajo como policía le libraba de la alienación, pero no dejaba de ser un mero paliativo a la clase de vida que habría podido tener, la vida que llevaban los demás. Aquella entrega obsesiva en los casos que investigaba apenas se diferenciaba de la obsesión de quienes coleccionan billetes de tren, cromos o discos de rock." Ian Rankin. El jardín de las sombras

O mar, o mar...

2011-07-25T23:24:00.003+01:00

Cabo Ortegal, día de luz filtrada pola néboa, día para revisitar lugares fermosos dun país que se nega... Nada mellor que voltar a vista ao mar, sémpre aí.

Felicidade

2011-07-17T00:11:00.003+01:00

Descubro o blog de Alicia Varela... unhas ilustracións exquisitas. Un placer as súas mulleres, as súas mulleres lectoras, especialmente.

Amor escondido

2011-07-13T22:44:00.002+01:00

"... máis nada prende máis ca o cariño,
ja vou te procurar..."

Sedíame eu na ermida de San Simón....

2011-07-10T18:49:00.003+01:00

Illa de San Simón_2

(Imaxes da illa de San Simón)
Que pracer atopar xente que traballa con entusiasmo, que comparte soños e ganas de construír, sen queixas nen lamentos innecesarios e obvios, desde a realidade...con sentido do humor, con intelixencia, con respecto... así vivín eu onte a un pequeno grupo de persoas... asistín a un encontro de constructores de soños, de editores en "linguas minorizadas", reunidos nun espazo fermoso, cargado de historia, que cómpre coidar e dar vida como "illa do pensamento" no que algúns xestores decidiron convertila... abofé que alí, é doado rillar e debullar... a illa do pensamento, mellor nome non se lle podía buscar...
Mendiño por alí sempre, cantando... "Sediame eu na ermida de San Simón/e cercáronme as ondas que grandes son/eu atendendo ao meu amigo/eu atendendo ao meu amigo".

A triloxía de Rosalie Blum

2011-06-26T13:18:00.006+01:00

Un agasallo para os ollos, unha exquisitez que botarse á boca... uns libros para ter e revisar, como se teñen os bos poemarios. Porque esta Camille Jourdy, tan nova ela, afonda nos mundos da soidade e das relacións na sociedade actual, dunha forma tan lúcida, tan divertida... porque ten unha mirada tan incisiva e á vez tan doce, tan tenra... Porque se len con avidez, e deixan ganas de máis, de máis...

Porque é un exemplo da boa literatura que se está a editar en cómic...

Camille Jourdy: Rosalie Blum: I Una sensación desconocida; II ¡Arriba las manos!; III ¡Al azar, Baltazar!. Ediciones La Cúpula.

Ás veces si....

2011-06-21T22:51:00.002+01:00

Un home le...

2011-06-13T22:09:00.004+01:00

É unha mañá fermosa e a luz entra espida desde o patio central do edificio... Mentres agarda, un home le, alleo aos movementos de compañeiros que van chegando. A escaleira é un dos espazos máis gratos para a lectura, para o recollemento, para as confidencias, para a observación... e incluso para pasmar...

Unha tarde en Carboeiro, unha tarde non é nada...

2011-06-05T20:12:00.030+01:00

Fun en amizade a Carboeiro, pasar a tarde nos XII Encontros de música tradicional, que organiza a Asociación Intercultural Santa Ferreña, de Bandeira, no mosteiro de Carboeiro. Foi unha tarde fermosa, de reencontro coa música do país, feita con agarimo, con paixón, con alegría, por xentes de todas as idades e de toda condición...

Mulleres e homes, "persoas curvas", no seu corpo e na súa forma de estar no mundo. Xente humilde como os instrumentos pobres de Xavier Blanco. Xentes que pasan á acción, día a día, resistindo fronte á pretendida globalidade, que esnaquiza o diverso e anula o plural, o que une, o que se comparte, o que alegra, o que cuestiona. Xente que fala galego e llelo aprende ás súas crianzas e se enorgullece do que lle é propio e o espalla ao tempo que o cuida con agarimo.

En fin... foi unha tarde das que poñen ás nos pés e un sorriso nos beizos....

Do Día das Letras, de dicionarios e demais....

2011-05-17T21:54:00.006+01:00

Hoxe foi (aínda é) o Día das Letras Galegas... de volta á casa, á noitiña, escoito na radio galega un resumo do acontecido a nivel institucional, oficial, combativo, oportunista???.... máis ca nada, para poñerme ao día, e ter conversación... Coma estes días estiven a ler un libro de Fred Vargas, "El hombre del revés", collinlle gusto a isto de xogar co dicionario, que tiña importante presenza nesta novela... e non se me ocorreu outra cousa que acudir ao ABELCEBÚ, de Carlos Negro... e buscar a palabra hipocrisía, a ver como se lle ocorrera definila ao poeta... pois si señor, moi acaida a todo o que veño de escoitar...

HIPOCRISÍA: Señora de mundo que escolle a maquillaxe máis axeitada para cada interlocutor e circunstancia.

(Por certo, a imaxe que atopo na prensa dixital, é moi expresiva... velaquí a cerimonia coa que se quere convencer ao persoal de que falar, escribir ou ler en galego é algo desexable... son eu, e escapo correndo....)

Feira do libro antigo - Madrid, maio 2011

2011-05-15T01:11:00.007+01:00

Non había moita xente nova, pero isto pode ser enganoso... era día laborable, sobre as once e media da mañá... A cidade para quen pode paseala... ou non lle queda máis remedio...

Lendo a Ian Rankin - II

2011-05-07T23:36:00.003+01:00

"Estaba en un saliente cerca de unas rocas que descendían hasta el agua: una estructura extraña en torno a la cual pastaban las ovejas. A Rebus le parecía una especie de castillo de arena gigantesco o un tiesto boca abajo, y a medida que se aproximaban juzgó que tendría unos trece o quizá diecisiete metros de diámetro en la base y que estaba construido con grandes piedras planas, miles de piedras.

--El Mousa Broch -- dijo Briony

--¿Y eso que es?

--Una especie de fuerte. Vivían allí, era fácil de defender.

--¿Quienes?

Ella se encogió de hombros.

--Los colonizadores. Cientos de años antes de Cristo. --Detrás del fuerte había un recinto con muros bajos--. Eso era el Haa; ahora está en ruinas." Ian Rankin. Black & Blue

Lectura en papel. Cando chego aquí, pódeme a curiosidade... encendo o iPad e busco: Mousa Broch

Viaxo ás illas Shetland sen moverme da cama. Un exemplo de lectura híbrida. Un exemplo de viaxe literaria. Ou tamén, un exemplo de por que amo a literatura.

Lendo a Ian Rankin - I

2011-05-07T18:43:00.004+01:00

"Mirando a Shankley y recordando a Anthony Kane, Rebus volvió a sentir lo insípida que puede ser la monstruosidad. Ni el rostro ni la voz delataban nada; ninguno tenía cuernos y colmillos sanguinolentos, ni el menor indicio de maldad. El mal era casi... casi infantil, ingenuo, simplista. Un juego por el que te dejas llevar hasta que luego despiertas y te das cuenta de que no era ficción. Los verdaderos monstruos no eran grotescos, sino hombres y mujeres apacibles, gente con la que te cruzas por la calle sin percatarte de nada. Era una bendición no tener el don de leer en la mente de las personas. Habría sido un infierno". Ian Rankin. Black & Blue

Els amants

2011-05-01T21:02:00.003+01:00

LOS AMANTES

La carn vol carn.
Ausiàs March

"No había en Valencia dos amantes como nosotros.

Ferozmente nos amábamos de la mañana a la noche.
Lo recuerdo todo mientras tiendes la ropa.
Han pasado años, muchos años; han pasado muchas cosas.
De pronto aún me atrapa aquel viento o el amor
y rodamos por el suelo entre abrazos y besos.
No comprendemos el amor como una costumbre amable,
como una costumbre pacífica de cumplidos y telas
(y que nos perdone el casto señor López-Picó).
Se despierta, de pronto, como un viejo huracán,
y nos tumba a los dos en el suelo, nos junta, nos empuja.
Yo deseaba, a veces, un amor educado
y el tocadiscos en marcha, negligentemente besándote,
ahora un hombro y después el lóbulo de una oreja.
Nuestro amor es un amor brusco y salvaje,
y tenemos la añoranza amarga de la tierra,
de andar a revolcones entre besos y arañazos.
¡Qué queréis que haga! Elemental, ya lo sé.
Ignoramos a Petrarca e ignoramos muchas cosas.
Las Estancias de Riba y las Rimas de Bécquer.
Después, tumbados en el suelo de cualquier manera,
comprendemos que somos unos bárbaros, y que esto no puede ser,
que no estamos en la edad, y todo esto y aquello.

No había en Valencia dos amantes como nosotros,
porque amantes como nosotros se han parido muy pocos."
Vicent Andrés Estellés

(Versión orixinal, na voz de Ovidi Montllior)

Floriñas

2011-04-30T16:20:00.002+01:00

Elas estaban aí, diminutas, sen se inmutaren, sen se dar importancia ningunha, agarimándose unhas ás outras, na súa fraxilidade...

Morreu un poeta... outro... ogallá nazan mil, porque é preciso...

2011-04-27T19:21:00.003+01:00

Los días van tan rápidos en la corriente oscura que toda salvación...

Los días van tan rápidos en la corriente oscura que toda salvación
se me reduce apenas a respirar profundo para que el aire dure
en mis pulmones
una semana más, los días van tan rápidos
al invisible océano que ya no tengo sangre donde nadar seguro
y me voy convirtiendo en un pescado más, con mis espinas.
Vuelvo a mi origen, voy hacia mi origen, no me espera
nadie allá, voy corriendo a la materna hondura
donde termina el hueso, me voy a mi semilla,
porque está escrito que esto se cumpla en las estrellas
y en el pobre gusano que soy, con mis semanas
y los meses gozosos que espero todavía.
Uno está aquí y no sabe que ya no está, dan ganas de reírse
de haber entrado en este juego delirante,
pero el espejo cruel te lo descifra un día
y palideces y haces como que no lo crees,
como que no lo escuchas, mi hermano, y es tu propio sollozo allá
en el fondo.
Si eres mujer te pones la máscara más bella
para engañarte, si eres varón pones más duro
el esqueleto, pero por dentro es otra cosa,
y no hay nada, no hay nadie, sino tú mismo en esto:
así es que lo mejor es ver claro el peligro.
Estemos preparados. Quedémonos desnudos
con lo que somos, pero quememos, no pudramos
lo que somos. Ardamos. Respiremos
sin miedo. Despertemos a la gran realidad
de estar naciendo ahora, y en la última hora.

De “Contra la muerte”. Gonzalo rojas

Libros, libros...

2011-04-23T11:09:00.003+01:00

Berlín, verán do 2007... un libreiro de vello que se parecía a X.L., amigo sempre, por moi alonxado que estea xa... Últimamente vexo que hai moita xente a facer fotos de libros, de xente lendo, de librerías... do libro como obxecto... non sei se estaremos nostálxicos de máis... mentres se nos vai a forza na añoranza polos libros... estes deixan de ter presenza real na vida cotiá... fóra dese escaso 20% de lectores frecuentes (realmente frecuentes), que segue imperturbable... e medomedá mirar para as mesas de novidades, ou para a lista de libros máis vendidos...

En fin... mentres tanto... eu vivo estes días en "El país de las mujeres", un agasallo que tiven hai pouco... divertido cando menos, por momentos... recupero con esta novela a Gioconda Belli, da que xa cansara hai un tempo (máis da narrativa que da súa poesía...), e fago unha lectura desas adolescentes, da que tanto gosto... esa lectura voraz, emocional, pasando por alto as alertas que se me levantan sobre calidade, superficialidade, oportunidade, comercialidade, librosparamulleresquelen, etc., etc...

Antón Lamazares

2011-04-23T01:57:00.006+01:00

Antón Lamazares

Fun ver a exposición da obra de Lamazares que está estes días en Pontevedra... unha experiencia sensitiva, emocional, un agasallo...

Capela kitsch...

2011-04-21T22:03:00.005+01:00

Capela da Virxe de Lourdes, 19 de abril de 2011, Viveiro city.

Ou sexa, se non podemos ir a Lourdes, montamos unha sucursal no medio e medio da vila... non sexa que alguén quede con ghanas...

Cando vexo estas cousas, o meu ánimo anda confuso entre a respecto, a comprensión, a tenrura, e a indignación... mentres fago a fotografía, dúas mulleres (mediana idade, roupa de marca... rubias de bote caro), ollan para virxe con devoción... mentres falan baixiño.

Procuro non molestar pero rebélome contra a ignorancia mentres recoñezo os escasos signos pagáns que aínda perduran, de cando o misterio era misterio.. e o sagrado era sagrado.... e que a Deusa nos asista...

Mondoñedo...

2011-04-21T11:35:00.002+01:00

Baixei do coche e nada más botar a ollada, alí o vin... saíra dun dos seus contos, un feirante máis... agardando... Mondoñedo, 19 de abril de 2011... coma se o tempo ficase detido...

Somos o que soñamos...

2011-04-21T01:37:00.006+01:00

Prégolle, señor Merlín, que non me abandonen nunca as ganas de fabular...

un gran plan quinquenal!!!!

2011-04-10T08:58:00.003+01:00

Perdonen que non me levante hoxe... que se o fago vai ser cun plan quinquenal semellante a este... e estouno decidindo.... (preciosas as cancións deste grupo, Manel... que me lembran ao Sisa un pouco, frescas, felices, cunha gran pizca de ironía, intelixentes, cheas de humor.... ou sexa, o que precisamos...)

"a mil bicos de profundidade"

2011-03-30T18:48:00.003+01:00

Esa imaxe estaba aí... agardando que alguén a atopase e nos abraiase a todos.... a mil bicos de profundidade... grazas mil, señor Cohen...

Do natural Atlántico...

2011-03-26T23:32:00.008Z

Unha tarde de primavera, revolta... con luz en movemento, que non quere ela pousar nen acougar... coma o mar... sempre en danza... Lariño, Fisterra... e os montes a vestir de amarelo...

Imelda May: Love tattoo

2011-03-24T22:29:00.001Z

Noite de saudades... buscando a voz de Zitarrosa

2011-03-20T01:27:00.000Z

A primavera que o sangue altera...

2011-03-19T22:31:00.006Z

Fermoso día para pasear á beira do mar... e deixarse asolagar pola luz primaveral... sentir o corpo vivo mentres camiñas...agradecer o sol que quenta mainiño... as palabras amigas, que che abren vías de pensamento novas... e alegrarte con esa chamada desde outra beiramar, porque te lembran...

"la cara que se es"

2011-02-06T18:26:00.004Z

la cara que se le queda cuando se queda

a solas, la cara que se es,

la expresión que rodea los párpados,

los ojos que se es, cierto

temblor, un velo,

piel hilando

ojo y mejilla, además del óvalo

y cabeza, del rictus

de la boca -piel que guarda

el ojo en su cuenca y lo protege, que

desciende y ladea por pómulo

y mejjilla, cualidad quebradiza

que se queda

Olvido García Valdés. Y todos estábamos vivos

Tarde en Areia Maior

2011-01-29T22:59:00.002Z

non me interesa a realidade que ven os meus ollos.

interésame a realidade

que aínda non saben comprender.

Baldo Ramos. A ferida de comprender

2011-01-29T22:51:00.002Z

Interésanme as palabras que abren espazos,

non as que os pechan.

Baldo Ramos. A ferida de comprender.

... nacidas de la tierra, han vuelto a ella.

2011-01-29T00:50:00.004Z

El céfiro hace abrir todas las rosas,

y su belleza alegra al ruiseñor;

a su sombra descansa, que mil veces,

nacidas de la tierra, han vuelto a ella.

Omar Jayyam. Cuarteta 370

Un poeta de voz hipnótica

2011-01-27T22:28:00.004Z

Acudín á presentación dun libro de poemas dun poetapintor, dun pintorpoeta. Fuxo, en xeral, das presentacións de libros, como acto socioculturetademiramequeestouaquí. Gosto das presentacións sinxelas... aquí un poeta, aquí os meus poemas... Nas paredes da sala penduraban os libros-cadro de Baldo Ramos, exquisitos. A ferida de comprender, titúlase o poemario novo... hai nel moitos ecos... moito sentir a palabra tamén, e a vida toda.

"non é o tempo que pasa.

somos nós que desandamos

o baleiro que a súa perda

nos provoca"

De compras por Berlín

2011-01-26T23:05:00.004Z

Non sei se voltar a Berlín, buscar un sombreiro... lembro tamén unha sombreirería preciosa en Edimburgo... e despois está a da Compostela...

2011-01-24T17:33:00.002Z

"Hubo un tiempo en que vivir era mirar, despacio y en silencio".
Chantal Maillard. Filosofía en los días críticos

Todo chama por ti...

2011-01-24T16:57:00.006Z

Todo chama por ti,

auga,

que tanta sede tiña.

Bebe mi alma...

2011-01-21T23:11:00.006Z

Teresa Gironés, ceramista

Bebe, mi alma, del néctar que es tan límpido,

bebe por las mujeres que enamoran.

Es sangre de la vid, y la vid dice:

Bebe, que te hago lícita mi sangre.

Omar Jayyam. Cuarteta 208

De artesanos...

2011-01-21T22:55:00.002Z

Alfonso García-Oliva
"La categoría de artesano abarca máis que la de artesano-artista: hombre o mujer, representa en cada uno de nosotros el deseo de hacer algo bien, concretamente y sin ninguna otra finalidad."Richard Sennett. El artesano

Reclinatorios...

2011-01-20T23:00:00.004Z

De pequena, gustábanche... atraíache a cor do veludo, con aqueles brillos nas partes máis gastadas polos xeonllos da túa tía... asombrábache que, non estando ela, ninguén se atrevese a collelo e utilizalo... abraiábache que naquela pequena igrexa de aldea, cada casa tivese o seu reclinatorio...alí postos todos xuntiños mirando para o altar, e só ao final, unhas vellas bancadas para os homes e os rapaces... escangalladas e escuras...

Resistiré...

2011-01-14T23:24:00.003Z

En versión de Adriana Calcanhoto... que ben soa e que ben vén... que fresca esta canción e que linda na súa voz...

A beleza ataca en calquera esquina....

2011-01-14T00:42:00.008Z

A beleza agarda agochada en calquera recuncho... e atopala de forma inesperada non fai máis que agrandar en min esa sensación de insignificancia do que somos... perspectiva que cómpre non esquecer... ao tempo, medra a miña admiración pola capacidade de imaxinar que ten o ser humano, mesmo cando xa nada parece posible... Un achádego neste océano de miserias e de marabillas que é Internet... a páxina de Jacek Yerka... e as súas pinturas...

"y seguí cantando..."

2011-01-12T14:50:00.005Z

Mercedes Sosa canta a Mª Elena Walsh... non atopo lembranza mellor neste momento en que a poeta cantora se nos foi de bolos... As súas cancións, os seus poemas, poden perfectamente conectar cos nenos e coas nenas de hoxe, pero témoslles que dar a oportunidade de que a coñezan...

Si da frutos la rosa de tu dicha...

2011-01-11T16:13:00.004Z

Si da frutos la rosa de tu dicha,

toma una copa, amigo, bebe, el tiempo

es terrible enemigo sin piedad,

tal vez un día así no vuelva nunca.

Omar Jayyam /Cuarteta 68

Dame más vino, que arde el corazón...

2011-01-11T16:02:00.005Z

Dame más vino, que arde el corazón,

y la vida se escapa como azogue.

¡En pie, que la fortuna es sólo un sueño,

la juventud como agua de torrente!

Omar Jayyam / Cuarteta 54

Aquel campo de mapoulas...

2011-01-08T20:18:00.002Z

Coa que está caendo, e se segue así... este ano vai dar gusto baixar a Salamanca en primavera... coma naquel 2004, tan preto e tan lonxe xa...

E volver...

2011-01-08T12:18:00.006Z

Volver camiñar por territorio amigo...

Volver...

2011-01-08T12:09:00.006Z

"Volver en mí. Volver al centro después de la impostura, después de la invasión, después de tantas palabras que dispersan lo que somos. Volver al centro, donde el silencio describe el hueco e instala las cosas, de nuevo, en la periferia." Chantal Maillard

Dones18. Teresa Gironés

Navegar hei...

2011-01-06T18:46:00.003Z

Agora que, gustar gustar... moito gosto desta... e ten a virtude de alegrarme o corazón...

A voar por cima das augas...

2011-01-06T18:40:00.001Z

Por turbulentas que sexan...

Sobre a mirada e a forma de mirar...

2011-01-02T11:19:00.005Z

"El aprendizaje de la mirada no implica a los ojos tan sólo. Se trata de una actitud que implica al cuerpo todo entero. Hay quien mira para robar imágenes, para apropiárselas, y hay quien mira procurando captar el gesto que se realiza en su presencia. Cualquier gesto necesita un tiempo para cumplirse. Ese tiempo ha de ser aprehendido también por aquel que contempla el gesto. El tiempo ha de imprimirse en el cuerpo del que contempla, reproduciendo en él el compás que el gesto tuvo al cumplirse. La mirada del que contempla con su cuerpo no atrapa simplemente imágenes, coágulos; su mirada queda absorta, absorbida en la acción o la escena. Es un ir hacia fuera cuya vuelta se hace con ligereza, pues no se posee entonces más de lo que se tenía, pero sí la amplitud que otorga el haber sido más, haber sido otro, por un tiempo.

Ésta es, también, la diferencia entre el turista y el viajero. El viajero se detiene. Sabe mirar." Chantal Maillard. Diarios indios.

"¡Maravillosa compostura la del gato!"

2011-01-01T23:46:00.005Z

"El felino me señala la actitud correcta: pasar sin inmutarse entre las líneas de sombra y de luz, atento al vuelo de cualquier pensamiento, vigilante, observando sin implicarse. ¡Maravillosa compostura la del gato! Será importante que me dé cuenta, sin embargo, para emularlo, de que tal vez el pájaro que revolotea ha dejado su nido entre las hierbas que el animal, sin saberlo, roza con sus patas. Y que ese nido soy más yo misma que el yo que observa, que el yo que pasa de la luz a la sombra; que en ese nido está contenido todo lo que soy, ahora." Chantal Maillard. Filosofía en los días críticos.

2010-12-30T23:37:00.002Z

Eses espazos nos que un día fuches feliz... eses paraísos perdidos... unidos a determinadas lecturas, a determinadas músicas, a imaxes concretas... xa para sempre... e esa chuvia nos cristais...

Noite de Nadal

2010-12-30T00:21:00.004Z

Que quentiño se estaba alí... mentres toda esa xente que enchera a casa naquela noite rara non facía máis que chamarme e pasarme a man polo lombo... afortunadamente, atopei un albornoz enriba da cama de Ela e esquecéronme por un tempo....

João Afonso - Carteiro em Bicicleta

2010-12-20T22:40:00.002Z

Vai o carteiro en bicicleta e canda el vai a lembranza, o soño, os contos daqueles días, os amores imposibles, o xogo, a ledicia de sentirse viva...

Liliana Felipe

2010-12-13T16:56:00.002Z

Non coñecía a esta muller, e foi pena non saber dela ata o de agora... porque é ben divertida... por dicir algo...

Un beso de esos...

2010-10-23T23:49:00.002+01:00

Un beso de esos, de esos que valen
por toda la química de la farmacia...
Un beso de esos que ponen contento...
Mira que me gusta a min esta canción...

Ruper Ordorika

2010-10-23T16:04:00.001+01:00

Escoito en Radio3 este novo disco de Ruper Ordorika... unha auténtica preciosidade...

Caneliñas

2010-10-10T22:33:00.003+01:00

Xa vai aló máis dun ano, e aínda conservo fresca a sensación de estar fóra do mundo que vivín aquela tarde... nun recuncho agochado da costa onde só ficaban as ruínas do que fora unha grande factoría baleeira... tarde de néboa, de amizade, de silencio... e de melancolías...

E unha flor do monte...

2010-10-07T19:47:00.005+01:00

Xuño na Ribeira Sacra... buscando lugares bonitos cun amigo (localizacións?). Unha nunca cansa de mirar...

O mar do Corgo

2010-10-07T19:41:00.005+01:00

Un pouco máis ao sur... agosto na Punta do Corgo, en Corrubedo.... días de soidade e luz... non canso de mirar par ao mar... nin de escoitalo.

O mar de Pantín

2010-10-06T17:45:00.005+01:00

Pero que fermosa estaba a praia de Pantín ese 8 de agosto... de hai nada... Un día fermoso tamén para a amizade e o disfrutar da luz... e esa forma de ser feliz coas cousas máis sinxelas... gosto de revisar as imaxes... para descansar os ollos.

Chema Madoz

2010-07-22T00:06:00.001+01:00

Escatumbararibe

2010-07-19T17:27:00.003+01:00

Verán... tempo de xogo e de amizade... Atopei tamén nun comentario na canle de youtube, a letra e a explicación a este vídeo:

Escatumbararibê faz parte do livro/CD/CD-Rom "Lenga laLenga: jogos de mãos e copos", publicado no Brasil pela Editora Ciranda Cultural, em Portugal pela Foco Musical e em vias de ser lançado no Uruguai pelo selo Papagayo Azul. A letra coloco abaixo. Boa brincadeira!
Escatumbararibê
Zum Zum Zum
Escatumbararibê
Escatumbararibê
Escatumbatinga
Auê sarubê abá
Escatumbararibê
Escatumbatinga.

Éche así a cousa...

2010-07-11T11:30:00.006+01:00

Queda moi ben dicir que "a mín as bandeiras nin fú nin fa"... pero mira tí por onde, os símbolos son fundamentais na nosa maneira de entender o mundo e manifestarnos nel... e as colectividades funcionan arrdeor de imaxes e símbolos de moitos tipos... A mín houbérame gustado estar aí... porque é, efectivamente, un momento de saída... un momento para a historia... algo se vai mover e moi rápido a partir de aquí... estiven co corazón, acompañando ás amigas e amigos cataláns, varios e marabillosos todas, que grazas ao traballo fun facendo por esas terras: Mónica, Daniel, Mireia, Glòria, Ana María.... Pero tamén estiven atenta porque o que diga ou non diga o Constitucional... tamén nos afecta a nós, aos galegos... só que esa manifestación e "as formas" e a convicción dos que maioritariamente a integran, distan moito do que aquí pasa... Esta reportaxe do xornal El Periódico, simplemente, emocióname... Catalunya crida Prou!

"El caso del velo" ou cando o cómic acerta

2010-07-03T15:55:00.003+01:00

Acabo de ler este "El caso del velo", vivamente recomendado polos meus "asesores" en banda deseñada, Mayte e Nanú.... Paréceme que este cómic tería que estar, obrigatoriamente, en todos os centros de ensino (ocórrenseme outras institucións nas que tamén deberían lelo de forma obrigatoria). Tería que poñerse como condición para aprobar as oposicións de Primaria ou de Secundaria (o mesmo que ver a cuarta temporada de The Wire).

Cando alguén é capaz de mostrar as situacións problemáticas das sociedades con este sentido do humor e este respecto ao que é respectable, é unha marabilla.

2010-05-26T21:50:00.006+01:00

Festival de Cans, "agroglamour"... non se divirte quen non quere...

Ver a xente pasar... a mellor curta...

Primavera ourensá - II

2010-05-18T23:01:00.011+01:00

Fiestras ao ar, flores de maio, pedra sobre pedra (ha de quedar), soidade... e a vida que agroma, sen facer caso, por calquera recuncho...

Primavera ourensá

2010-05-04T22:43:00.007+01:00

Un día para non pensar... só para sentir... aire, luz, color, texturas, aromas, o cuco na fraga.... e uns meniños a xogar preto... a vida renacendo.

Por moitas razóns... todas laicas...

2010-04-04T10:46:00.001+01:00

Venres máis neghro aínda....

2010-04-03T17:02:00.007+01:00

Segue o mal tempo... extraordinaria ocasión para poñer ao día lecturas atrasadas... Pasei a tarde do venres con Jan Fabel, non se me ocorría mellor compañía para unha tarde de chuvia e vento... De paso, lembrei os contos dos irmáns Grimm e algúnhas cousas interesantes sobre os mitos e a simboloxía dos contos de fadas... iso si, unha lembranza un tanto cruenta... pero a estas alturas de lectora de novela negra... xa non lle fago ascos... e paso por riba das pozas de sangue sen enchoupar os meus zapatos de gamuza azul... Cuento de muerte, de Craig Russell lese ben e garda descricións sobre a cidade de Hamburgo e a súa evolución... ben interesantes, entre moitras outras cousas. Entre outras cousas, apuntes musicais (pax. 202) un compositor finlandés para min descoñecido: Einojuhani Rautovaraa. Música excelente para a meditación e a calma...

Xoves "neghro"

2010-04-01T19:17:00.005+01:00

Día de lectura "negra". Remato de ler o primeiro título de Maj Sjöwall e Per Wahlöo, parella precursora, ao parecer, dos autores suecos de novela negra que me teñen quitado o sono nos últimos dous ou tres anos (e me teñen dado tantas satisfaccións). Roseanna lina dun "trago", pero gustándoa nos detalles: chanclos!!! daquela (principios dos 60) os suecos empregaban chanclos nos días de chuvia...impresionante, cantas lembranzas grises me trouxo a palabra... e non había móbiles, as comunicacións facíanse por teléfono fixo e desde cabinas... non había correo electrónico e os envíos desde EEUU - Suecia tardaban 10 días... ou sexa, outro mundo... eso o len os que teñen menos de trinta anos e non o entenden!!! Pero eu disfruteina ben...

Á tarde, papeime os dous primeiros títulos da serie RG do autor de cómic Prederik Peeters: Ryad-Sur-Seine e Bangkok-Belleville. Gustáronme. A colaboración cun policía, Pierre Dragon permite ao debuxante adentrarse no submundo das corruptelas, os traficantes de armas, diñeiro, drogas e persoas... entre outras lindezas... Ten detalles de tenrura sorprendente, como en "Píldoras azules" que tanto me gustara... En fin, día "negro" pero feliz, á saúde dos amigos que te agasallan con estas exquisiteces...

ou sexa...

2010-03-28T14:37:00.003+01:00

Mucha, mucha, poesía...

2010-03-19T21:03:00.001Z

Pois si, abofé...

2010-02-23T22:30:00.002Z

http://vimeo.com/9626263 from Coordinadora Galega ENDL on Vimeo.

Bonito, bonito...

2010-02-23T22:28:00.002Z

As historias importan

2010-02-17T22:23:00.003Z

Amor y cartografía

2010-02-16T22:49:00.002Z

O que non se atope no You Tube.... mira que teño feito quilómetros cantando esta canción co Petisme, a todo trapo.... saúde, aragonés!

Lavatory-Lovestory... ou o amor está onde menos se pensa...

2010-02-05T18:11:00.002Z

E seguimos con cousas delicadas... e momentos para sorrir...

Cousa delicada....

2010-01-28T21:33:00.001Z

O das redes sociais é o que teñen... que uns traballan para outros... ultimamente teño uns demachiños a buscar músicas bonitas para min... hai cousas delicadadas por aí... entre tanta desfeita...

Lenine

2010-01-27T16:08:00.002Z

A vida non para...

Paciência

Mesmo quando tudo pede
Um pouco mais de calma
Até quando o corpo pede
Um pouco mais de alma
A vida não pára...

Enquanto o tempo
Acelera e pede pressa
Eu me recuso faço hora
Vou na valsa
A vida é tão rara...

Enquanto todo mundo
Espera a cura do mal
E a loucura finge
Que isso tudo é normal
Eu finjo ter paciência...

O mundo vai girando
Cada vez mais veloz
A gente espera do mundo
E o mundo espera de nós
Um pouco mais de paciência...

Será que é tempo
Que lhe falta prá perceber?
Será que temos esse tempo
Prá perder?
E quem quer saber?
A vida é tão rara
Tão rara...

Mesmo quando tudo pede
Um pouco mais de calma
Mesmo quando o corpo pede
Um pouco mais de alma
Eu sei, a vida não pára
A vida não pára não...

Será que é tempo
Que lhe falta prá perceber?
Será que temos esse tempo
Prá perder?
E quem quer saber?
A vida é tão rara
Tão rara...

Mesmo quando tudo pede
Um pouco mais de calma
Até quando o corpo pede
Um pouco mais de alma
Eu sei, a vida não pára
A vida não pára não...

A vida não pára...

O papel do poeta...

2010-01-22T16:46:00.003Z

..lembrarlle ao emperador que ten o cú ao aire... Grazas a Periodistas 21

Días de deixar cousas no río...

2010-01-17T18:19:00.002Z

... e que as leve o demo...