Por terras do sur...

Tui e Guimaraes, nuns días fríos de inverno... permitíndome ollar despacio..

"alguien tiene que limpiar"

Atenas, 12/02/2012

Fin y principio
Después de cada guerra
alguien tiene que limpiar.
No se van a ordenar solas las cosas,
digo yo.

Alguien debe echar los escombros
a la cuneta
para que puedan pasar
los carros llenos de cadáveres.

Alguien debe meterse
entre el barro, las cenizas,
los muelles de los sofás,
las astillas de cristal
y los trapos sangrientos.

Alguien tiene que arrastrar una viga
para apuntalar un muro,
alguien poner un cristal en una ventana
y la puerta en sus goznes.

Eso de fotogénico tiene poco,
y requiere años.
todos los cámaras se han ido ya
a otra guerra.

A reconstruir puentes
y estaciones de nuevo.
Las mangas quedarán echas jirones
de tanto arremangarse.

Alguien con la escoba en las manos
recordará todavía cómo fue.
Alguien escuchará
asisntiendo con la cabeza en su sitio.
Pero a su alrededor
empezará a haber algunos
a quienes les aburra.

Todavía habrá quien a veces
encuentre hierbajos
argumentos mordidos por la herrumbre,
y los lleve al montón de la basura.

Aquellos que sabían
de qué iba la cosa
tendrán que dejar su lugar
a los que saben poco.
E incluso prácticamente nada.

En la hierba, que cubra
causas y consecuencias,
seguro que habrá alguien tumbado
con una espiga entre los dientes,
mirando las nubes.
Wislawa Szymborska

É o certo é que pasará, si... e os fotógrafos irán a outra guerra... e a xente, despois de limpar, seguirá vivindo, inda que sexa miserablemente... ¿ou están a romper os esquemas que coñeciamos ata o momento???

Granada - II

Foron días para camiñar e vivir a beleza, a historia, a "lectura en familia", a amizade, o traballo... compartir soños, querencias e proxectos... e Granada era un fervor de xente polas rúas e unha serra nevada vixiando...

O son da auga. Granada I

Así soaba a auga nos xardíns do Generalife, en Granada, nestes días fríos de xaneiro...

Barcelona, xaneiro 2012 - II

Pois iso... que unha nunca cansa de mirar...

Barcelona, xaneiro 2012 - I

Hai cidades nas que a ollada se enche de cousas fermosas... máis aló do tópico, Barcelona garda espazos de luz e espazos de sombra nunha porcentaxe asombrosa. Unha non pode senón percorrela comparando á burguesía que a fixo medrar e ser o que hoxe albiscamos, coas xentes que non fixeron máis que destruír patrimonio paisaxístico a estoutro lado do mapa... sen apenas deixar nada digno ou orixinal tralo seu paso, logo de explotar ben explotados os recursos e a quen traballou para eles.

Outono na Ribeira Sacra III

Unha pedra é unha pedra é unha pedra...

Outono na Ribeira Sacra - II

Enchéranseme os ollos aquel día de todas as cores que van do verde ao ocre, e volven... O ciclo de vida-morte-vida manifestándose en cada curva, en cada valado, en cada recuncho, en cada socalco... e na pedra, inmóbil, o trasno que agarda...

Outono na Ribeira Sacra - I

Alonxarse para estar máis preto,

esquecer para lembrar máis claro,

fuxir para estar máis presente,

pechar os ollos para ver máis limpo,

perder para recuperarse...

Branco sobre negro

A imaxe saíume zen demais, pero é o que había... unha impresión de luz sobre area negra, dous mundos que se engarzan... e as pedras a brillar nun instante... El Puerto de Santa Cruz nun día de temporal e de soidades...

"Entre cartones´", poesía en pequenas doses

Hai xa unha chea de días recibín un paquete-sorpresa, un agasallo deses que che alegra o día e que fan proba da sensibilidade de quen cho envía... "Entre cartones", un libro de poesía en formato pequeno, en follas volandeiras, todas atadiñas cun cordel, con "arquivos adxuntos" dos que che poñen sorrisos nos beizos que non es quen de borrar... Micropoesías para momentos de necesidade, beleza feita a man, cousiñas desas que está a facer xente que nunca aparecerá nas mesas de novidades dos grandes almacéns, pero que se retrata en cada xesto, e aúna vontades entre lectoras que estamos a quilómetros de distancia física, pero a un paso de corazón.... Grazas, A.

Apenas un fío...

Ser pouco máis ca un fío de materia, pero un fío fermoso, que reflicta a luz con agradecidos matices, e despois dunha breve camiñada, deixarse ir, sen facer ruído, sen lastimar, sen montar barullo, sen facer ghasto... abandonarse e desaparecer...

Luz de setembro

Ese primeiros días de setembro, cando a luz se deita un pouco e todo resulta doce e suave, agás esas lembranzas que feren e a realidade social e laboral que indigna... tarde para camiñar e disfrutar en amizade...

Estados contemplativos

Días para mirar e mirarse dentro, que boa falta fai...
"Si pregunto a los hombres
qué es aquel cuerpo inmenso
que vibra al otro lado de los bosques,
me contestan: "el mar".
Si te pregunto qué es el mar,
me dices:
"un animal de lluvia que sin tregua recorre
la distancia infinita que de sí mismo le separa".
Quieres ponerme a prueba, pretendes confundirme.
Sé que aquel cuerpo inmenso
eres tú
cuando sales del bosque
y arrojas tu saliva sobre el mundo."
Chantal Maillard. Hainuwele